Zo lieve vriendjes, ik ben reeds een anderhalve maand terug in België. Hoe is het avontuur nog afgelopen?

Met de goede zorgen ten huize Uitvlugt en de steun van Janneman heb ik uiteindelijk mijn examens afgelegd. Mét goed resultaat zo blijkt! Voor het vak Social Transformations heb ik 66 % gehaald, voor Contemporary Democratic Theories haalde ik een mooie 72 %. Hoera! Maar het afstuderen zal vooral afhangen van de masterthesis. De deadline is maandag de 17e Augustus, de mondelinge verdediging is 2 september. 

Familie 62. Van links naar rechts: Patrick, Albin, Jakie, Stem, Chiko en Theresa

31 Mei. Na de examens kwam het onmogelijke moment: mijn kamer opruimen en mijn huissleutel afgeven. Het afscheid van mijn kleine nestje en mijn 'familie 62' was moeilijk. Ik verhuisde mijn valies voor de laatste paar dagen naar Chiko's kamer. De 3e Juni vertrokken we met de 'Tequilabazen' (mijn Belgische en Nederlandse uitwisselingscollega's) op rondreis door Zuid-Afrika. Nog snel al mijn kleren wassen, de laatste feestjes afschuimen, afscheid nemen van vrienden. 

Mijn redder in nood, Jakie

2 Juni. Probleem één. Het is winter, koud en vochtig. En door de slecht geïsoleerde huizen is het binnenshuis even vochtig. Mijn was is na drie dagen nog niet droog. Met een haardroger probeer ik er het beste van te maken, mijn truien, rokken nog gauw te drogen. Maar mijn maatje, mijn redder in nood, de allerbeste Jakie heeft mij carte blanche gegeven over zijn kleerkast. Hij zou mijn kleren drogen als ik op reis was en ze tot mijn terugkomst in zijn kast bewaren. Zodoende kwam het dat ik 3 Juni klaarstond met een valies vol mannenkleren. 

Probleem twee. Mijn valies op de rug, de taxi wacht buiten om mij naar de luchthaven te brengen. Maar het huis is leeg, mijn huisgenoten zijn naar hun werk of naar de universiteit. En ik ... Ik heb geen huissleutel meer. En mijn vlucht vertrekt binnen een dik uur. Paniek! Ik bel al mijn huisgenoten, antwoordapparaat na antwoordapparaat. Ik vloek, ik trap op de deur. De minuten verstrijken. Maar mijn maatje, mijn redder in nood, de allerbeste Jeffrey komt nét op tijd om mij te bevrijden. Nét op tijd haal ik mijn vlucht naar Durban. 

Onze reisroute ging als volgt: Kaapstad - Durban - Drakensberg - Lesotho - Sint Lucia - Swaziland - Kruger Nationaal Park - Johannesburg - Kaapstad.  Meer informatie, inclusief foto's volgen! 

Mijn broers, links Chikondi Seyani, rechts Njekwa 'Jakie' Mukelabai

Vrijdag de 19e Juni vliegen ik en Anne samen terug naar Kaapstad. Daar toegekomen staat het welkomstcomité Jeffrey - Chiko - Jakie - Ali ons op te wachten. Het laatste weekend gaat van start. Zondag vliegen Margot (mijn Vlaamse huisgenoot) en ik  terug naar Brussel. Huisfeestje op vrijdag, familie ontbijt op zaterdag, braaien in het natuurreservaat de Oude Kraal met vrienden, zaterdagavond een laatste keer feesten in Longstreet en zondagmorgen ontbijten met mijn schone Franse, Elise. Tegen twaalf uur zegt Elise mij dat ze mij naar de luchthaven brengt, dat mijn vlucht vertrekt om drie uur. Oh, maar ik moet mijn bagage nog pakken ... 

En zo komt het dus, lieve vriendjes, dat ik zondagmiddag de 21e Juni in Kaapstad op het vliegtuig stapte, maar een paar schoenen, een jas, drie rokken, een trui en mijn sjaal in Jakies kleerkast vergat.

Net op het vliegtuig of ik kreeg al een prachtig bericht van Elise: "Joenah, with your boundless optimism, you made my days here. I would never though to build such a strong relation in only 2 months with you.. You make me remember that each day should be appreciated as much as possible. I loved the way you protected me, the way you called me when I arrived in the 62 lower main (to be honest, I felt like being a celebrity, each time ahah), and your madness. Already missing you so much.. "

 Nu een anderhalve maand terug. Tal van reünies zijn al gepasseerd. De Tequilabazen kwam naar de Gentse Feesten, Jannelore en ik werkten daar samen op het St Baafsplein, ik speelde lokale stadsgids voor Jack (een vriend uit Australië die ik leerde kennen in Swaziland) en komende weken zou ik Sylvia gaan bezoeken in Duitsland en Elise in Frankrijk. Ik skype nog wekelijks met Jakie en Chiko. Ik krijg nog dagelijks berichten van Lower Main 62. Ik denk nog elk moment aan elke ervaring en vriendschap die ik opbouwde. 

The story continues ...

The Queen of All Parties is Down

you are not registered - please liaise with student admin 

Deze mail ontving ik op de laatste lesdag van het semester. Ik ben niet geregistreerd dus kan niet deelnemen aan de examens. Auwtsh. Wat is hìer misgelopen? Mailen naar Prescilla het zonneschijntje van mijn faculteit, mailen naar Debra van International Relations Office, mailen naar de studentenadministratie. Bellen naar Prescilla het zonneschijntje van mijn faculteit, bellen naar Debra van International Relations Office, bellen naar de studentenadministratie. Het weekend gaat voorbij en sinds ik niet ingeschreven sta en dus geen stress voor examens moet hebben, geniet ik van een laatste braai op 't strand. Maandag naar school toe.

Op school aangekomen lacht Debra mij stralend toe. Don't worry my dear en dat het probleem aan hun systeem lag en dat ik mij zeker geen zorgen moest maken. Ah sorry my dear dat ze vergeten waren mij op de hoogte te brengen dat alles in orde was en ik gewoon examens mocht schrijven. T.I.A.

Voila, Joenah schrijft examens. Of niet toch niet? Gisterenavond was de éérste vrijdagavond sinds mijn aankomst in Cape Town dat mijn kotgenoten mij liefdevol om zeven uur in bed legden, zachtjes de deur dichttrokken om vervolgens luid te roepen: "The Queen of All Parties is down!"

De onschuldige verkoudheid waar ik al weken mee flirt heeft zich ontpopt in een gemene griep... Sinds maandag lig ik in bed, te slapen, te zweten, te koortsen, te hoesten. En koppig als ik was verspilde ik elke vonk energie die in mij opkwam: "Maar de koorts is weg! Laat mij uit bed ik wil soep maken!" En het volgende moment stond ik te koken voor negen man, of de vaat te doen, of Floor te redden van het dak.
En zo komt het, dat ik daar dan lag... in bed... vrijdagavond... om zeven uur... De feestmuziek uit de cafés op straat dreunt mijn slaapkamer binnen, 'I'm in love with a gogo'. Zo te horen wordt het ook gezellig in mijn woonkamer. Ik stuur mijn partner in crime, Janneman Robinson, om mij te helpen vluchten uit deze benarde situatie. Een kwartier later staat er al een vluchtauto klaar. Ik scharrel snel mijn studieboeken, laptop en wat propere onderbroeken bijeen en vlucht naar, toepasselijk, Uitvlugt 18. Bij Jannelores familie mag ik enkele dagen uitzieken en ze zijn zo lief voor mij. Het is hier zo rustig.

Binnen anderhalve dag heb ik mijn  twee examens - èn op dezelfde dag, waarom niet? - ik ben al een week aan het slapen, nog geen boek opengedaan. Wie denkt mij te kunnen helpen uit deze benarde situatie mag het mij laten weten, te huize Uitvlugt 18.

Teken van leven

Oeps, wat vliegt de tijd toch! Ik heb mijn blog nu bijna 2 maand verwaarloosd, maar heb besloten na paniekberichtjes uit het Noordelijke thuisfront -leef je nog?- toch een teken van leven de wereld in te sturen.

Het zijn drukke maanden geweest. Rien is mij komen bezoeken, het schoolwerk heeft een absoluut hoogtepunt bereikt en daarnaast heb ik ook veel tijd gespendeerd met mijn huisgenoten. 

We zijn écht een familie geworden. We koken regelmatig samen, onze fameuze 'family dinners' en onze spontane kotfeestjes zijn legendarisch geworden in Observatory. Ziehier een korte selectie van de meest degelijke foto's:

Het is gedaan met de korte wekelijkse papers, tijd voor het serieuze paginalange en nachten schrijven-zweten-en-zwoegen werk. Voor mijn vak Contemporary Democratic Theories heb ik service delivery protests onderzocht in de Siqalo township. Er was ongenoegen over de afvalophalingsdienst en ik heb onderzocht welke vormen van popular politics of protesten er in dit proces gebruikt werden. Mijn onderzoekvraag was: What are the forms of popular politics in my case and what does this mean for citizenship and democracy? Voor mijn andere vak ben ik een paper aan het schrijven over participatory spaces, maar deze staat nog in zijn kinderschoentjes. Verder heb ik ook les gegeven en oh, wat ben ik blij dat dàt achter de rug is!
Door al het werk hier heb ik wel mijn masterthesis voor de Ugent verwaarloosd. Ik zal mij gegarandeerd niet vervelen deze zomer ...

 

Garden Route

Leuk bezoek uit België vraagt om leuke uitstapjes. 

Rien kwam mij een poos gezelschap houden en in de Paasvakantie planden we avontuur op Garden Route. Terug naar de roots van deze blog, Plettenberg Bay, waar het verhaal ooit begon.

Met slechts een auto en een volle tank vertrokken we, zonder plannen en zonder stress. De Garden Route betovert mij keer op keer weer. Zwemmen in de idyllische blauwe zee van Still Bay, hiken in de ongerepte natuur van Wilderness, kajakken in de lagune van Knysna en zeehonden spotten op Robberg. Ik heb ook Born in Africa bezocht en de nieuwe vrijwilligers hebben Rien en mij vergezeld naar Jeffrey's Bay en Port Elizabeth.
Fantastisch om in Plettenberg Bay rond te lopen, al de plekjes te herkennen (Pizza eten in Pico's en poolen in Flashbacks) en mensen tegen te komen van twee jaar geleden. Alles was nog steeds zo herkenbaar voor mij.

Een hele leuke en ontspannende reis gehad.

Still Bay

Knysna Heads

Robberg - Plettenberg Bay

Robberg - Plettenberg Bay

Snake Sanctuary with Born In Africa

Tsitsikamma Nature Reserve

Tsitsikamma Nature Reserve

Wilderness Nature Reserve

42 graden Celsius. 

 Het was vandaag de warmste dag in Kaapstad sinds honderd jaar. Het is zó warm en zó droog...

In de Peninsula zijn momenteel veertien branden bezig. Het schone Muizenberg staat al sinds zaterdag in vuur (nu vier dagen) en ze krijgen het twaalf-kilometerlange vuur maar niet onder controle. Gisteren was de lucht gehuld in een rookgordijn.

Helikopters vliegen aan-en-af. Er zijn zoveel vuurhaarden en er is zo weinig infrastructuur, helikopters, brandweermannen. Er zijn zoveel branden bezig dat Cheapmans Peak, de Oue Kaapse Weg en zowat alle snelwegen zijn afgesloten. Het verkeer was hectisch, alles zat vast vandaag. En de auto's die vast zaten in de file onder deze veertig graden smolten of begaven het.

Mijn gedachten zijn bij de brandweermannen, die al vier dagen non-stop in deze hitte redden, bij de vele zeldzame planten en de dieren - het gruwelscenario van de Disneyfilm Bambi lijkt realistischer dan ooit. Bij de gezinnen die hun huis verloren.

http://www.bbc.com/news/world-africa-31697433

http://www.news24.com/SouthAfrica/News/LIVE-Cape-Town-fires-still-raging-20150303

Gehaast nam ik de trein van 17u07. Om 18u heb ik dansles in Roeland Street en ik wil niet te laat zijn. Een uur geleden at ik nog een heerlijk stuk melktaart - zonder schuldgevoel want straks sport ik dat er zo weer af!

De trein is een heus avontuur. Gedrukt tegen de African Mama's (en die zijn drie keer zo breed als de European Mama's) in de overvolle trein, hopend dat je op tijd de deur kan bereikenwanneer het jouw halte is. De deuren staan open en de mannen spelen een spelletje: zo ver mogelijk naar buiten leunen zonder uit de trein te vallen. Wél honderden stickers ontsieren de trein. En op een paar uitzonderingen na bieden ze hetzelfde aan: abortus - de uitzonderingen hebben het over penis enlargement-. Voor 300 Rand en in slechts 15 minuten aborteren de "wonderdokters". Geen misplaatste grap, maar een heuse zwarte markt in abortuspillen...

Toegekomen in het station van Kaapstad liep het al mis. Vijftien minuten wandelen naar Roeland Street, maar na dertig minuten rechtdoor lopen moest ik toegeven dat ik verloren was gelopen. De taxi dus, want ik wil niet te laat zijn! Nipt op tijd toegekomen op de bestemming mocht ik eerst nog onderhandelen met de taxichauffeur, die dacht goede winst te maken op een verdwaald blank meisje.

Aan de ingang van de fitnessschool stonden mijn dansgenoten hulpeloos rond te kijken - de deur gaat niet open. Hij was niet op slot, hij wou gewoon niet meer open. De vorige groep dames konden niet naar buiten. Ze klopten ongeduldig tegen de deur. Maar er was iemand onderweg om de deur te fixen. Let's play the waiting game.

En inderdaad, een kwartier later kwam een man kijken naar het probleem. Ging terug weg, zeker en vast zijn gereedschapskoffer halen! Maar toen hij later weer terugkwam, had hij enkel een boodschappentas bij met wortelen, aardappelen en prei; en de boodschap dat hij het niet kon fixen. Dat we de landlord moeten bellen en er wel een oplossing zal komen. TIA = This is Africa.

De les werd gecancelled en de opgesloten dames zullen ondertussen wel bevrijd zijn - hoop ik.

Moraal van het verhaal? Volgende keer denk ik twee keer na voor ik schaamteloos een stuk taart eet...

De wijngaarden van Stellenbosch

De motjes op Cape Point

De dagen vliegen voorbij, het schoolwerk stapelt zich op. De wekelijkse paper ging deze keer over:

What elements of Modernisation theory are still relevant to African development?

(You can use a country case study of your choice)

 

's Ochtends, met een cappuccinootje in de hand,  geniet ik van de diversiteit op de campus. Er lopen zo veel verschillende mensen. Dikke mensen, dunne mensen, blote buiken, boerka's, donkere mensen, albino's, jongens in maatpak, meisjes met roze haar en ik, als een van de weinige blanken. 

Door de week heen spendeer ik veel tijd tussen deze kakofonie van mensen, in de bibliotheek achter de boeken. En als ik het te warm krijg in dit lekker zomerweertje, ga ik baantjes zwemmen in het zwembad.

De lessen hier zijn anders dan in Gent. Voor de les word je verwacht de theorie te studeren en tijdens de les discussiëren we hierover en gaan in gesprek. Als enige Europese wordt er gretig naar mijn mening gevraagd. Leerrijk, maar het niveau ligt zeer hoog.

Vrijdag ben ik met de maatjes naar Boulders Beach gegaan. De treinrit op zich was al indrukwekkend. Over het strand, de zee speels naast ons.

Boulders Beach is bekend voor zijn pinguïns. 

 

Zaterdag was er een huisfeestje bij mij. Mijn huisgenoten zijn écht een voor een fijne mensen. Een jongen uit Zimbabwe, Zuid-Afrika, Zambia, Zweden en een meisje uit Duitsland. De meesten werken al en zijn in de week rustig en op zichzelf, maar in het weekend échte feestbeesten!

 

 

De dagen vliegen voorbij. Ze zijn goed gevuld met leuke uitstapjes zoals het strandfestival op Clifton Beach, de verjaardagsbraai van Jannelore, uitjes naar Muizenberg en naar de bibliotheek. De masterrichting hier is veel werk, het systeem van lesgeven is anders dan in Gent. De lessen zijn veel interactiever, meer zelfstudie en er wordt van de masterstudenten verwacht dat ze zelf les geven. Ik volg de vakken:
- Contemporary Democratic Theory: Citizenship and Popular Politics in the Global South
- Theories of Social Transformation

Ik heb enkel lessen op maandag, maar er is veel zelfstudie en ik moet wekelijks een paper indienen. De paper van deze week ging over Marxisme:

To what extent is poverty in South Africa the result of the structural inequality derived most fundamentally from the class structure of capitalism? Compare and contrast how you imagine that Marxists and non-Marxists would respond to this question.  

    

Gelukkig is er naast het schoolwerk nog tijd om te genieten en ... Te paaldansen! Ik heb een dansschool gevonden in Kaapstad waar ik verder lessen kan volgen. Hoera! 

Muizenberg

Uitzicht op Lionshead

Lionshead

DINSDAG

Ik was niet gehaast om mij terug in de Afrikaanse bureaucratie te smijten. Mijn voornemen was geen stress. Lekker uitslapen, uitgebreid ontbijten, opruimen... Rond de middag had ik terug mijn moed bijeen geraapt, op naar de taxirank in Mowbray.

De rit duurde een goed anderhalf uur (Slechts 15km) maar ik genoot van de chaos op de baan, de uitzichten, de slechte muziek op de radio. Toegekomen op de campus eerst nog eens bezoek aan de fruitwinkel.

Tegen 15 uur besloot ik aan de onmogelijke opdracht te beginnen; mijn lessenrooster.  Verloren stond ik voor mijn faculteit rond mij heen te kijken. Maar als bijna enige blanke op deze coloured campus kwam er al snel een jongeman een praatje met mij slaan. Hij bracht me naar het departement van Polticial Studies waar ik mijn lessenrooster kon opvragen. Daar aangekomen was de receptioniste zeer vriendelijk, schreef mij in in de juiste cursus, gaf mijn lessenrooster. Eerste les al gemist, maar ah!
"I'm an exchange student, sorry!"
De miserie van gisteren was in tien minuten opgelost.

Maandag

Wat een dag. 's Ochtends vroeg opstaan, de minibus naar de UWC. Het wordt mijn eerste dag op de campus en ik ben zo nieuwsgierig. Daar toegekomen bleek het nog niet zo gemakkelijk om de International Relations Office te vinden - daar moest ik immers zijn om mij in te schrijven.
De campus is groot, Amerikaans. Onderverdeeld in vijf districten - ziekenhuis - wel 10 parkingen - eigen natuurreservaat - zwembad ...

Ik ben natuurlijk (vrouwelijk oriëntatievermogen) verloren gelopen. Twee uur later kom ik aan het Office, klaar om mij te registeren. Het spelletje begon. Na de registratie werd ik nar de faculteit gestuurd om mij in te schrijven voor de vakken. Na lang wachten lukte dit. Hop, naar de andere kant van de campus om mijn lessenrooster op te vragen. Daar bleek echter de code van een van mijn vakken niet te kloppen, COMPUTER SAYS NO. Hop, terug om mijn vakken te gaan aanpassen. Terug wachten in de rij...
Dat herhaalde zich wel drie keer; er was chaos in de hele campus, lange wachtrijen bij alle inschrijvingen, iedereen stuurde mij naar een ander departement. 

Resultaat? Plots was het 17 uur en sloten de offices en ik had nog niet eens mijn lessenrooster. 

Om 17 uur was er een rugbymatch op de campus. Spannend! Mijn eerste rugbymatch!
Al snel lag ik in slaap -het was dan ook een vermoeiden dag- en na de pauze zijn we weggelipt. Op zoek naar de bus. Toen die na lang wachten en veel te laat aankwam, kon ik eindelijk de dag relativeren. Met een uitzicht op de Tafelberg bedacht ik me dat ik de stress van thuis niet naar hier moet meebrengen. Niet in orde? Geen probleem. Morgen weer een dag; nieuwe poging. Hoogstens mis ik een eerste les, maar volgende week lach ik hier toch om.

TIA, This Is Africa.

FAQ

 Maar Joenah, wat ga je doen in Kaapstad?

Ik ga een semester les volgen aan de Universiteit van de West-Kaap. Ook mijn examen leg ik hier af. http://www.uwc.ac.za/Pages/default.aspx
Verder ga ik mijn thesis hier schrijven, veldwerk doen, interviews afnemen en dergelijke.

Waar gaat je thesis over?

Wereldwijd woont de helft van de mensen in steden en dit aantal zal alleen maar toenemen. Door de exponentiële toename van de populatie staan overheden wereldwijd voor de uitdaging om deze explosieve groei op te vangen door jobs te creëren, woningen, infrastructuur en diensten te voorzien. Ook Zuid-Afrika, wiens steden sterk gefragmenteerd zijn ten gevolge het koloniaal racisme gedurende de apartheid, kent deze uitdaging. In beleidsdocumenten omtrent stadsontwikkeling op lokaal niveau wordt inclusieve participatie van de burgers aangemoedigd.  Er is echter een gebrek aan participatie van de townshipbewoners in de structuren die net voor hen zijn opgezet. Gemarginaliseerde groepen gaan andere kanalen zoeken om gehoord te worden. Dit uit zich in verschillende vormen van activisme zoals protest, vorming van sociale bewegingen, non-movements en dergelijke. In dit onderzoek wordt nagegaan of de townshipbewoners gelijk betrokken worden in Kaapstad en de formele participatie dus inclusief is. Ook wordt er aandacht besteed aan de innovatieve vormen van participatie. Hoe verstaan de townshipbewoners hun rol als burger en wat zijn de vormen van activisme? Deze geven mee vorm aan de stad en door te kijken naar de activiteiten van de townshipbewoners kan het stadsbestuur een beeld krijgen van wat zijn burgers willen en wat hun belangen zijn.  De theoretische inzichten van dit praktijkgericht onderzoek verschaft het stadsbestuur de nodige kennis en empirisch materiaal in het voorzien van meer inclusieve vormen van participatie inzake stadsontwikkeling.

Hoelang blijf je dan?

Een semester, tot 22 juni. 

Brieven, gedichten, foto's, liefdesverklaringen en dergelijke worden verwacht op volgend adres:

62 Lower Main Road

Observatory 7925

South Africa

Mijn Belgisch nummer is enkele maanden in onbruik, mijn Afrikaans is:

+0027631615771

Bedenkingen op vlucht TK0040

Bijna in Kaapstad. Mijn reis kan beginnen. Maar mijn avontuur is al maanden geleden gestart. De paperassen van de ambassade overleefd, evenals het disco-afscheid.

Rustige vlucht. Van Zaventem naar Istanbul zat ik naast een Turkse man, gefascineerd kijkend naar de kringen op zijn glas water, door het bewegende vliegtuig. Hij werkt in Antwerpen als ingenieur en ontwerpt 'protocollen' voor internet op de smartphone - dat was toch wat ik ervan begreep. Hij heeft me helemaal warm gemaakt voor een volgende reis naar Istanbul. Uit zijn tijdschrift scheurde hij een artikel over de 10 hoofdpunten in Istanbul. "Zeker doen", drukte hij mij op het hart. Ik zal mijn Turks alvast bijschaven, al is het maar om het artikel te lezen...
Het wachten in Istanbul ging snel voorbij, ik maakte zelfs een tweede vriend. Een Pools meisje onderweg naar Kaapstad om vrijwilligerswerk te doen op de oceaan. Alvast uitgenodigd voor een weekendje Krakau.

Zo ondertussen ook al Jo'burg gepasseerd, nog 2 uurtjes in deze schoendoos zitten. Ook het vliegtuigvoedsel zo ver al overleefd. Straffer nog. Volgens het lawaai in mijn darmen zelfs al verteerd...

En net als je denkt dat het leven niet meer mooier kan...

 

Proficiat. Je bent door de Vlaamse Overheid geselecteerd voor een beurs in het kader van het Transition Fellowship Programme.

 

 

Thank you for applying to study at the University of the Western Cape.

And so the story continues...