Afscheid nemen

Het is mijn laatste dag. Straks geef ik mijn badge af en trek de deur van de ambassade definitief achter mij toe. Het is met een dubbel gevoel. De stage was leerrijk en uitdagend en zeker de laatste maand had ik het gevoel dat ik goed werk leverde en mijn weg vond in deze mysterieuze wereld. Ik schreef deze week nog een opvolgingsverslag over het ECCC (het Khmer Rouge tribunaal in Cambodja) en analyses voor de openingsspeeches van de 71^e Algemene Vergadering van de VN voor de landen Laos, Cambodja en Thailand. Ik hoop oprecht dat ik in een toekomstige carrière dezelfde intellectuele en diverse uitdaging terugvind. En verrijkt met deze ervaring en een prachtige aanbevelingsbrief ben ik ervan overtuigd dat dat lukken zal.

We sluiten af op de ambassade met taart en een verkleedthema ‘kleuren van de regenboog’. Het was aangenaam werken in het team, een mooie mix van Thai en Belgen. Mijn laatste week werd opgefleurd met leuk nieuws. Lot, de diplomate waarmee ik samenwerkte, werd mama van een prachtige dochter. Kleine vingertjes en teentjes.

Morgen komt het lief aan. In 18 dagen reizen we door naar Lao PDR en Cambodja. Maar eerst afscheid nemen van Bangkok en de vrienden hier.

Eind in zicht

Sinds mijn collega-stagiaire naar huis toe is gegaan, is de stage drukker dan ooit te voren. Er zijn wel duizend diverse taken, ik mag dossiers schrijven over het conflict in de zuidelijke provincies, de ASEAN-EU meeting voorbereiden, briefings bijwonen bij de Verenigde Naties commissie over mensenrechten in Cambodia en meetings van de politieke en culturele counselors van de Europese Unie, ik mag nog steeds naar de rechtbanken gaan en krijg nog duizend ad-hoc taken van meneer de ambassadeur en de diplomaten. Maar nog een anderhalve week en het zit er op voor mij. Nog een anderhalve drukke week – dat dan weer wel. Vol met afscheidslunches, lezingen, laatste taken afwerken, etc. Vrijdag 30 september geef ik mijn badge terug af en trek de deur achter mij toe, hier op de zestiende verdieping van Sathorn Square. Het was leerrijk, divers en uitdagend. Ik heb fantastische vrienden gemaakt onder de andere ambassade stagiair(e)s en expats. Ik ben in elk opzicht blij dat ik aan dit avontuur begonnen ben.

Maar ook niet getreurd. Want de dag nadien, zaterdag 1 oktober komt het lief naar Bangkok! Na bijna vier maanden naar elkaar te smachten, worden we terug verenigd. We gaan samen reizen – naar het Noorden van Thailand vanwaar we een boot nemen op de Mekong naar Laos, Luang Prabang en zo blijven we noordelijk gaan tot Angkor Wat in Cambodia. Dan vliegt het lief naar België en reis ik een maand alleen verder. De locatie is nog onbepaald.

Tenslotte wil ik iedereen bedanken voor de vele verjaardagsberichtjes op sociale media, het vele gezang en de vele pintjes die er op mijn gezondheid gedronken zijn. Het lief, die een hele documentaire maakte en een prachtige paginalange en lang beloofde brief schreef. En de hele bende die zot genoeg was om met mij mee te vieren op een idyllisch eiland voor de Thaise kust, Koh Samet. Ik had een fantastisch weekend en een drieëntwintigste verjaardag die wel 72 uur duurde. Merci.

Ps: ik krijg vaak de vraag naar foto’s. Sinds ik niet over een eigen laptop of computer beschik, is het moeilijk om foto’s op de blog op de laden. Ik verwijs jullie graag door naar mijn Facebook of instagram (joenah.malot) voor een meer visuele voorstelling van mijn avonturen!

26 augustus

In het referendum hebben de Thai het Grondwetsvoorstel van de National Council for Peace and Order (NCPO) goedgekeurd. In praktijk betekent dit dat het militaire regime aan de macht blijft en Thailand constitutioneel gezien een autoritaire ‘democratie’ wordt, met de kans voor de Senaat, aangesteld door de NCPO, om zelf de eerste minister aan te stellen.

Een week na het referendum werd Thailand opgeschud door bomaanslagen in verschillende provincies, met dodelijke slachtoffers. De regering steekt het op de ontevreden oppositie, maar al het bewijs wijst richting rebellengroepen van het grensconflict in de meest Zuidelijke provincies. Voor de toeristen zijn de dagelijkse bomaanslagen en doden een goed bewaard geheim, voor de bevolking in deze regio de harde realiteit. 

Mijn mama vraagt om minder over politiek te schrijven en meer over mijn werk en mijn dagen in Bangkok. Maar dit ís mijn werk. Ik volg de zaken op en ga naar lezingen. Ik vind af en toe tijd voor mijn thesis te schrijven. Ik blijf naar rechtszaken gaan van politieke activisten die vervolgd worden voor de Militaire Rechtbank, niet voor militaire misdrijven, maar voor het beledigen van de Koning in een privé Facebook gesprek of het laten van een scheet in de richting van de coupplegers.

Vorig weekend was ik uitgenodigd op een Thais familiefeest. Mijn vriendin Huang is afgestudeerd voor haar bachelor en vertrekt volgende maand naar Japan waar ze haar master zal starten. Haar zus is sinds een maand terug in China, waar ook zij succesvol haar master aflegde. En dit werd uitgebreid gevierd, met een fotoshoot, heel veel eten en Thaise karaoke. Warm werd ik in de familie opgenomen door de drie zussen, haar twee broers, de veertig neefjes en nichtjes en de 93-jarige oma.

De weken vliegen voorbij, al twee maanden van mijn stage zit erop. Het is tijd om afscheid te nemen van mijn collega, Charlotte. Zij vertrekt terug naar België waar andere verplichtingen haar opwachten. Het ga u goed.

Ah ja, nog vijf korte weekjes en dan komt hét lief naar Bangkok. Samen reizen we naar het Noorden van Thailand en varen de Mekong af, via Laos en met eindbestemming Angkor Wat in Cambodia.

Interessante tijden.

Het zijn interessante tijden in Thailand.

Nu zondag mogen de Thai naar de stembus. Op 7 augustus wordt er in een referendum gestemd op een nieuw Grondwetsvoorstel, de twintigste die Thailand zal kennen sinds 1932. Deze is geschreven en ondersteunt door de militaire regering die aan de macht is sinds de coup van 2014, genaamd de National Council for Peace and Order (NCPO). Een Thaise Grondwet gaat gemiddeld zo een vier jaar en een half mee en sinds 1932 zijn er al twaalf succesvolle coups geweest, dat is er een om de kleine zeven jaar.

De aanloop naar dit referendum is echter sterk autoritair en gaat gepaard met een sterke inperking van de vrije meningsuiting. Elke vorm van campagne is verboden en er staan lange gevangenisstraffen en hoge boetes op een overtreding. Er is geen publieke inspraak op dit Grondwetsvoorstel en het proces voor de verkiezingen verloopt allesbehalve democratisch. Activisten die verdacht worden van het verspreiden van kritiek worden naar ‘gedrags-aanpassingskampen’ gebracht in het Noordelijke deel van Thailand, waar ze ‘bijgeschoold’ worden. Thailands Grondwetsvoorstel en het opkomende referendum zijn producten van een repressief proces dat verdere politieke instabiliteit kan veroorzaken, mede doordat deze meer macht verlenen aan ondemocratische instituties en de macht van verkozen overheden verzwakt. Verschillende internationale organisaties –zoals de VN en de EU- en landen hebben hun bezorgdheid geuit tegen de mensenrechtenschendingen in Thailand.

Het referendum gaat dus over meer dan het goedkeuren van het Grondwetsvoorstel, het is ook een kritische test voor de legitimiteit van de militaire regering. Als het referendum slaagt en deze voorgestelde grondwet gaat van kracht, wordt Thailand een semi-autoritaire staat geleidt door het militair regime.

Het is de uitdaging voor Thailand om te groeien naar een democratisch systeem dat de mensenrechten, vrijheid en gelijkheid van zijn burgers beschermd, onder meer door het verhogen van de burgerparticipatie en het beperken van de staatsmacht. Als een essentieel onderdeel hiervan zouden het referendum en de verkiezingen transparant en met verantwoording van de overheid moeten verlopen. Dit blijft echter utopie in Thailand.

Zondag ga ik observeren aan het stemlokaal in mijn wijk. Meer nieuws volgt!

Vrijdag 29 juli

Vrijdag 29 juli.

Ik ben uitgeput want het was een drukke week. Mijn weekend begint bijna. Ik heb bezoek van de sympathieke Duitse Anke. Leren kennen tijdens mijn omzwervingen over de wereld, nu logeert ze enkele dagen bij mij in Bangkok. 

Week vier zit er alweer op. Ik ben onzeker en vol vragen aan mijn stage begonnen. Ik wist niet wat er op mij af kwam. Ik had schrik dat de diplomatieke wereld te formeel zou zijn voor mij, de werkomgeving te competitief of mijn competenties te beperkt. Ik was bang om te falen, toe te geven dat ik té impulsief in het avontuur gestapt was. 

Maar al dit was zeer onterecht. Mijn dagen vliegen voorbij als waren het uren. Mijn taken zijn zeer divers, uitdagend en interessant. Diplomatie is geen ‘nine-to-five job’ maar in die flexibiliteit vind ik ook net de aantrekkingskracht terug van de job. Ook al verlaat ik mijn appartement om acht uur ’s ochtends en ben ik maar weinige keren terug voor tien uur ’s avonds. De diversiteit in talen zijn een oefening om mijn gedachten te structureren in het Nederlands, Engels en Frans. Mijn Thais blijft echter... Beperkt.

Ik help de politieke diplomate bij haar dagelijkse taken en ben verantwoordelijk voor Thailand en Laos. Mijn collega Charlotte (en ik ben blij dat ik haar naast een collega ook een warme vriendin mag noemen) ondersteunt de economische diplomaat en houdt Myanmar en Cambodia bij. Ik schrijf alle dagen pressreviews, een overzicht van de gebeurtenissen die in de pers verschenen in mijn twee landen. Ik doe politiek onderzoekswerk naar het grensconflict in het Zuiden van Thailand aan de grens met Maleisië en naar mensenrechtenschendingen naar aanloop van het referendum op de nieuwe Grondwet, op 7 augustus. Ik schrijf rapporten om Brussel te informeren over de politieke situatie in Thailand. Verder ben ik bezig met enkele subsidiedossiers van festivals in Bangkok waar Belgische kunstenaars aan deelnamen en waarvoor zij een subsidie hebben gekregen van de Vlaamse Overheid. Hierbij komt natuurlijk heel wat papierwerk bij kijken.

Ik ga mee naar meetings van de politieke diplomaten van de Europese Unie waar ze discussiëren over de situatie in Thailand. De sfeer hier is uiterst aangenaam, met een plagende grap naar de Britse diplomaat over zijn aanwezigheid op deze EU meeting in tijden waar de Brexit zo actueel is.

Ik loop ’s avonds van de ene seminarie naar de andere. Over de diplomatieke relaties van Zuid-Korea, over een nieuwe Computer Criminal Act in Thailand die door de overheid als instrument wordt aangewend om vrije meningsuiting in te perken, over ongelijk in Thailand of de nieuwe Grondwet. Ze zijn eindeloos. 

Ik ga van receptie naar receptie, met mijn business kaartje in de hand. Een biertasting om onze Belgische trots te promoten in de residentie van de ambassadeur, of een receptie van de Europese Unie om de Thaise alumni studenten die kozen voor een uitwisseling in Europe in de bloemetjes te zetten.

Ik volg enkele zaken op van dichtbij van mensen die vervolgd worden voor het geven van kritiek op het politiek regime of de koning. Deze inperking van vrije meningsuiting gaat in tegen het Mensenrechtenverdrag van de Verenigde Naties, waar Thailand partij van is. Hiervoor ga ik geregeld rechtszaken bijwonen in de Militaire Rechtbank. Dit is elke keer weer een avontuur, met zaken die uitgesteld worden, laatste minuut geannuleerd blijken of enkel in het Thais verlopen. 

Ook van het consulaire werk mag ik proeven. Zo ben ik de Belgische delinquenten gaan bezoeken in de gevangenis van Bangkok. Laat ik er toch maar even vermelden dat ik niemand toewens om hier te belanden.

Deze kleine meid begint haar weg te vinden in de jungle genaamd Bangkok en krijgt steeds meer en meer zicht op wat ze wilt in het leven. Ik ben gelukkig.

The craziness is begonnen

Vrijdag landde ik terug in Bangkok, na een turbulente vlucht vanuit Krabi dankzij een van de tropische wolkbreuken die het regenseizoen kenmerkt. Turend door mijn vliegtuigraampje viel mij de symmetrie van de stad op. De grote lanen, de hoogbouw. Bedenkend hoe deze zee van grijs die de "Krungthep" (wat Thais is voor the City of Angels) in fel contrast staat met de warme, multiculturele uitnodiging van "the Mothercity" met zijn Tafelberg, mijn Kaapstad. Kaapstad was liefde op het eerste zicht en dit is dag per dag uitgegroeid tot een passie. De anonimiteit van de miljoenenstad Bangkok zal wat meer tijd vragen, vrees ik.

Na een bustocht van drie uur - traffic is a bitch - kom ik aan in mijn appartement. Sathorn Saint View Serviced Apartments. Dé modernste kamers van heel Bangkok - althans in de jaren zestig. Nu is het afgeleefd en oud, maar perfect en betaalbaar voor deze jonge expat. Ik voel me meteen thuis in mijn kamer en hang een foto van mijn liefje boven mijn bed.

Zaterdag verken ik de straten, kilometerslange en kilometershoge harde muren. Doelloos loop ik rond, afvragend waar ik nu weer aan begonnen ben. Een stage bij de Belgische ambassade -SLIK-, een initiatie in het Belgisch buitenlands beleid en de wondere wereld van de diplomatie -IK?-. De onzekerheid die overdag nog woedde, ebt 's avonds weg wanneer ik mijn al-even-enthousiast-en-gemotiveerde collega Charlotte ontmoet en oud-stagiair Kenans verhalen aanhoor. Toch wel, ik bén er klaar voor.

Maandagmorgen, 8uur40. Ik kijk omhoog, Sathorn Square, de 16e verdiep. Mijn blazerjasje voelt nog zo nieuw aan. Hop, hier gaan we dan, de uitdaging begint.

Begonnen aan de ManaMa Conflict en Development aan de UGent en nog steeds met de ambitie om mijn ervaring en expertise internationaal zoveel mogelijk uit te breiden, stort ik me in een nieuw avontuur.

Internship at the Embassy of Belgium in Bangkok.

Your application to fulfil an internship at this Embassy has been accepted.